Bir yüzyıllık manifatura deposu, tasarım stüdyoları ve atölyeler için yeniden yorumlanıyor. Yapı, özgün strüktürünü koruyor; yeni müdahaleler tarihsel katmanın üzerine ekleniyor, onu silmiyor.
Miras ve Dönüşüm
1920’lere ait betonarme iskelet, teknik altyapı yenilenirken görünür bırakıldı. Kolon başlıklarının aşınmış dokusu, yeni çelik detayların hassasiyetiyle karşılaşıyor. Bu diyalog, yapıyı hem belge hem de program olarak okutuyor.
Program
Altı bağımsız tasarım stüdyosu, ortak atölye alanı, küçük kütüphane ve zemin katta kamuya açık bir kafe. Avlu, binanın kalbi olarak tanımlandı: yemyeşil, yarı-kapalı, mevsimsel kullanıma uygun.
Cephe Stratejisi
Sokağa bakan özgün yığma taş cephe korundu. Avlu yüzünde ise hafif çelik strüktürlü cam galeriler eklendi. Eski ve yeni arasındaki eklemin detayı, her iki sistemi de açık ve okunabilir kılıyor.
“Koruma, dondurma değil; dönüştürme kapasitesidir.”
